We moeten nog tot 1935 wachten om te komen tot de ontwikkeling van de notie Appellation d’Origine Contrôlée (AOC). Dit is op initiatief van de wijnboeren gebeurd, en in het bijzonder op initiatief van de Baron Leroy. Her jaar daarna wordt de oprichting van het Institut National des Appellations d’Origine (INAO) bekrachtigd, wat de AOC door de toenmalige Minister van Landbouw, Dhr. Capus, in Frankrijk officieel maakte.

De notie AOC is gebaseerd op de koppeling tussen een streek, één of meerdere druivenrassen en een zekere knowhow. Deze originele relatie geeft aan de wijnen hun niet na te bootsen kenmerken, omdat ze eenvoudigweg niet naar een andere plaats over te brengen zijn.
Hier vloeit uit voort dat de wijnbouwer ten dienste moet staan van zijn streek, en dat de keuze van het druivenras, evenals die van de des oenologische teeltpraktijken, de expressie hiervan in de wijn moet benadrukken.

De termen AOC en AOVDQS zijn vastgelegd in wetteksten waarbij voor iedere appellation het volgende naar voren moet komen:

  • een nauwkeurig omschreven productiegebied,
  • de aanbevolen druivenrassen,
  • een maximum productie per hectare,
  • specifieke eigenschappen,
  • en eventueel bijzondere regels inzake verwerkingstechnieken.

Om de AOC te mogen voeren, moet de wijn een goedkeuring verkrijgen via een analytisch en een organoleptisch (proeven) examen.

Via: vinsdeloire.fr

Advertenties

Reacties zijn gesloten.